سجده ی دل

یا رضا

چشمانم را برق میانداد،

 طلائی گنبدت؛ نگاهم از روی آن سُر میخورد و مناره ها را

 صعود میکند و در کشاکش لغزیدن، آویزانِ ریسه ها میشود.

از فراز ایوان طلا، تا گلدسته های مسجد گوهرشاد،

از وسیع صحن آزادی تا بهشت تالار آئینه.

و بعد از آن که بر مشبکِ آفتابی ضریحت فرود آمد،

 نرم نرمک به خود می آید و

 در جشن یازدهمین روز ذیقعده،

صحن گونه هایم را چراغانی میکند.

صد و چهل و هشت سال پس از هجرت

 پیغمبر خاتم صلی الله علیه وآله وسلم ،

سالی که گردش دوران را محور است

 و روزی که لحظه های رو به شب را متوقّف میکند،

 مدینه طیّبه، رنگ تازهای بر اندام خود میبیند و

برای هشتمین بار، بر شجره طیّبه امامت، جوانهای پلک میگشاید که

 با غبانِ طبیعت،

او را به شکوفه ریزانِ باغستانها، عقیقه میکند

و پرندگان، نغمههاشان را به پرواز درمی آورند.

زبده اصفیا، امام اتقیا، پناه غربا و شهید

 زهر جفا، علی بن موسی الرضا علیه السلام ؛

 از دامان خاتون عفّت، قدم مینهد بر دیدگان خاک، و

فرمایش امام صادق علیه السلام به فرزندش 

 امام کاظم علیهالسلام ، اینگونه تجلّی مییابد:

«اِنَّ عالِمَ آلِ محمّدٍ لَفی صُلبِکَ وَ

 لَیْتَنی أَدْرَکْتُهُ فَاِنَّهُ سَمِیُّ امیرالمؤمنینَ عَلیًّ علیهالسلام ؛

به درستی که عالِم آل محمد صلی الله علیه وآله وسلم

در صلب توست، ای کاش من او را درک میکردم که

 او همنام امیرالمؤمنین علی علیه السلام است».

صابر، رضیّ، وفّی، رضا؛ او که

 سرگردانی کورترین جهالتها را حلق آویز

منطق روحانی خویش میسازد و تکلیفِ

بیقراری دلها را روشن میکند.

او که هر که را میهمان میدارد، به عدالت میزبان است

  و غریبی احوال مضطر را به اعتماد وا میدارد.

او که دست ضمانت بر سرم میگذارد و مسمّی به نام ملکوتی رضاست.

مراسم نامگذارى حضرت محمد (ص)

روز هفتم فرا رسید.«عبد المطلب»،براى عرض سپاسگزارى

به درگاه الهى گوسفندى کشت و گروهى را دعوت نمود و

 در آن جشن با شکوه،که از عموم قریش

دعوت شده بود،نام فرزند خود را«محمد»گذارد.

وقتى از او پرسیدند:چرا نام فرزند خود را محمد انتخاب کردید،

در صورتى که این نام در میان اعراب کم سابقه است؟گفت:خواستم که

 در آسمان و زمین ستوده باشد.

در این باره«حسان بن ثابت»شاعر رسول خدا چنین مىگوید:

فشق له من اسمه لیجله فذو العرش محمود و هذا محمد

آفریدگار،نامى از اسم خود براى پیامبر خود مشتق نمود.

از این جهت(خدا) «محمود»(پسندیده)و پیامبر او«محمد»(ستوده)است و

 هر دو کلمه از یک ماده مشتقند و یک معنى را مىرسانند. (1)

قطعا،الهام غیبى در انتخاب این نام بىدخالت نبوده است.

زیرا نام محمد،اگر چه در میان اعراب معروف بود،

ولى کمتر کسى تا آن زمان به آن نام نامیده شده بود.

طبق آمار دقیقى که بعضى از تاریخ نویسان بدست آوردهاند،

تا آن روز فقط شانزده نفر به این اسم نامگذارى شده بودند.

چنانکه شاعر در این باره گوید:

ان الذین سموا باسم محمد من قبل خیر الناس ضعف ثمان (2)

کسانى که به نام محمد،پیش از پیامبر اسلام نام گذارى شده بودند،شانزده نفر بودند.

ناگفته پیداست که:هر چه مصداق یک لفظ کمتر باشد،اشتباه

 در آن کمتر خواهد بود و چون کتابهاى آسمانى،از نام و نشان و

علایم روحى و جسمى او خبر داده بودند،باید علایم آن

حضرت آنچنان روشن باشد که اشتباه در آن راه پیدا نکند.

یکى از آن علایم، نام آن حضرت است.باید مصداق آن به قدرى کم باشد،که

راه هر گونه تردیدى را در تشخیص پیامبر گرامى

از بین ببرد.مخصوصا هنگامى که بقیه اوصاف و

علائم وى ضمیمه نام او گردد.

در این صورت،بطور واضح کسى

که انجیل و تورات از ظهور او خبر داده است،به خوبى شناخته خواهد شد.

اشتباه خاورشناسان

قرآن مجید،رسول گرامى را به دو و یا چند نام معرفى مىکند.

 (3) در سورههاى آل عمران و محمد و فتح و

 احزاب،در آیههاى 138 و 2 و 29 و 40،او را به نام«محمد»و

 در سوره«صف آیه 6»به نام«احمد»خوانده است.

علت داشتن دو نام اینست که:مادر رسولخدا،پیش

از جدش،نام او را«احمد»گذارده بود،چنانکه در

تاریخ منعکس است. (4) بنابراین،آنچه را بعضى

از خاورشناسان در مقام اعتراض گفتهاند که:

«انجیل»،به تصریح قرآن،در سوره«صف آیه 6»،ظهور پیامبرى

 را بشارت داده است که نام او احمد است نه محمد،و شخصى که

 مسلمانان به رهبرى او معتقدند،نام او«محمد»است

نه احمد،بى اساس است. زیرا قرآنى که پیامبر

ما را به نام«احمد»معرفى نموده است،در

چند جا او را به نام«محمد»خوانده است.

اگر مدرک آنها براى تعیین نام این پیامبر،قرآن مجید باشد(چنانکه همانست)،

قرآن او را به هر دو اسم نامیده،و

 او را در جائى به نام محمد و در جاى دیگر«احمد»معرفى نموده است.



منبع: آیت الله جعفر سبحانی-پایگاه حوزه

تنظیم برای تبیان: سید پیمان صابری



1. «سیره حلبى»، ج 1/93.

2. همان مدرک/97.

3. به عقیده گروهى دیگر نام پیامبر اسلام نیست،

 بلکه از حروف مقطعه قرآن به شمار مىروند.

4. «سیره حلبى»، ج 1/93. برخى عقیده دارند که:

 الفاظ «طه» و «یس»، از اسامى پیامبر گرامى اسلام حضرت محمد (ص) است.

ای بزرگ !

 ای مهربان !

 ای بخشاینده و ای عاشق!

 ای صاحب غروب زیبا!

ای خالق باران رحمت !

 ای بخشاینده هر گناه و معصیت!

ای رئوفا! ای شکورا!

 ای قادر بی انتها! ای مطلق هر چیز !

ای مسلط بر هر امور!

ای صاحب هر نسیم !

ای فرمانبردان موجهای سرکش!

 ای خالق مخلوق!

 ای شاهد هر ماجرا!

 ای پدیدآورنده هر اتفاق!

ای نازنین مهربان! ای قدرت مطلق!

 ای برازنده سلطنت!

ای نگاه دارنده ایمان ما! ای فرمانده آتش !

ای فرمانده آب و خاک و باد ای طرفه نگار بی رقیب !

ای معشوقه من در عشق بازی!

 ای گستره قدرت و جلال! ای شکافنده دو دریا!

 ای زنده کننده هر مرده ای !

 ای بینا کننده هر کوری!

ای آنکه بی اذن تو برگی از شاخه جدا نمی شود

 و قطره از آسمان نمی بارد!

ای گم شده در هستی و محیط!

 ای خاق صدای زیبای بلبل!

ای تمام معنی هر چه زیبائی است!

ای پدیدار کننده مه و باران!

ای جاری کننده رود در جنگل!

 ای خالق بوی خاک پس از باران!

 تو را به وجودت قسم!

تو را عشقی که در درون دو دل تنها قرار داده ای!

 تو را به لحظه ای که دلها برای شنیدن صدایت می تپد !

 تو را قسم به لحظه لقایت!

 از گناهان ما بگذر -

ما را در کنار خودت محشور کن -

 ما را به رضایت به بهشت بفرست

 ما را به لیاقتمان راهی رضوانت کن

 خداوندا

 ما را به رحمتت مورد قضاوت قرار ده

 نه به عدالتت...